Twee dagen wadlopen!! 40 km door slik, geulen en over zandbanken van de Waddenzee. Met regen en harde wind, maar ook zonneschijn en prachtige wolken. Kortom de zwaarste wandeltocht die ik ooit heb gelopen, maar wat een geweldige ervaring!!

Toen we een tijd terug in contact kwamen met Simavi om dit geweldige project “wadlopen voor water” vast te leggen waren we gelijk enthousiast. We hadden zin in een avontuur! Na wat heen en weer gemail en gebel bleek dat er ook een mogelijk was om iemand van Up North mee te laten lopen. Het was nog even de vraag wie het zou worden, maar al vrij snel kwamen we er achter dat ik de beste kandidaat was. Hier begon het avontuur eigenlijk al.

5 weken voor de wadlooptocht toen we de “go ahead” kregen was het tijd om te trainen! Zelf had ik nog nooit een afstand van 20 km gelopen, laat staan 2 dagen achter elkaar. Het was dus zaak om veel te lopen in voorbereiding en ook langere afstanden. Ik liep veel afstanden met mijn moeder, dan pakte we een lekkere lunch onderweg, super gezellig. Daarnaast liep ik ook veel afstanden met mijn paard. Is niet voor de hand liggend om met een paard te wandelen, maar zo kon ik zowel mezelf als mijn paard beweging geven. Dit was de ideale combinatie! Als mijn laatste voorbereiding liep ik samen met mijn moeder een route van 22 km over de prachtige hoge veluwe, de langste afstand die ik tot dan toe had gelopen. Het ging gelukkig vlekkenloos. :)

Dag 1 van de tocht was dan eindelijk aangebroken. Naarmate de start dichterbij kwam werd ook het weer steeds slechter. Toen we aankwamen in Lauwersoog regende het al wat. We liepen het gebouw binnen en iedereen was zich al druk aan het voorbereiden. Links waren verschillende mensen hun voeten aan het intapen en rechts waren mensen nog de laatste dingen in hun tas aan het doen. Het was tijd om te gaan! Spannend! We liepen naar de bus die ons naar het opstappunt zou brengen. Nu regende het toch wel echt en tegen de tijd dat we aankwamen bij de plek waar we het wad op zouden kwam het werkelijk met bakken uit de hemel.

Het was nog wel een stukje lopen over de dijk en naar het wad toe. Eenmaal daar aangekomen deed iedereen zijn schoenen nog extra goed vast. Omdat ik deze waddentocht ging vastleggen was ik de eerste die het wad op ging. Het was in het begin echt even wennen aan het lopen in de slik. Als je je voet verkeerd neerzet of iets te lang stil blijft staan zuig je vast en heb je aardig wat moeite om er weer uit te komen. Gelukkig hadden de gidsen ons goed voorbereid om makkelijk(er) over de slik te bewegen. Ik voelde me fit en ging dan ook heen en weer en soms rennend over het wad om goede plaatjes te schieten met mijn camera. Nog niet wetende hoelang we over het slik zouden lopen het wat voor aanslag het doet op je lichaam. Toen we even een kleine pauze hielden voor een van de eerste geulen vroeg ik aan een van de gidsen hoeveel kilometers we nu achter de rug hadden en haar reactie was dat ze dat maar beter niet kon zeggen. Iedereen die het hoorde had wel in de gaten dat we pas net begonnen waren en nog een hele afstand voor de boeg hadden.

Het was zwaar, het was echt zwaar. De eerste uren liepen we eigenlijk alleen maar over het slik en er leek geen einde aan te komen. De sfeer binnen de groep begon iets te veranderen. Iedereen begon wat moe te worden en niemand wist hoelang we nog in die slik zouden lopen. Eindelijk kwam na ongeveer 2 uur het bericht dat het vanaf nu voornamelijk zandbodem zou zijn waar we over zouden lopen. Dit was een verlichting voor iedereen. Ook het weer sloeg om. ze zon kwam tevoorschijn en met de prachtige wolkenvelden en spiegeling van het water was het een adembenemend gezicht. Een leverde prachtige foto’s op.

De gidsen vertelde ons onderweg over verschillende dieren die op het wad te vinden zijn. Langzaam kwam Schiermonnikoog in zicht. Het zat er bijna op. Het was hele overwinning voor iedereen en wat voelde het goed om weer op het vaste land te stappen.